Hond

Hy’s ‘n stadige bekruiper sluiper.

Ek voel hom kom voor ek hom sien sy klere lê rond.

Ek hoor hom kou verwoed eet.

Hy’s lui.

Hy lê.

Hy’s bang.  Hy is bang jy sien hom.

Ek steek hom weg.

n Bondgenootskap sluit

die deur uit en trek gordyne dig.

Hy belekker lek my tot fetusgewys opkrul

Van die gril.

Tyd loop gou-gou sleepvoetend vining

Verby verloor.

Beneweld getoor.

Ingewurm snoesig tuis

Strek hy hom stertswaaiend uit

Gaap draai om en slaap

asem stink

neus my armholte vol

kom nag

môre kom

almiskie

 

Advertisements

Koalisies

Vanmôre wakker geword met pyne in die kneukels.  Die vingers kromgetrek.  Die een been is nou al geruime tyd gevoelig nes ek gaan lê (lees: die aansienlike liggaamsgewig van hom afhaal). ‘n Senuwee knyp iewers, sodat ek voorsien ek nog gaan leer staande slaap. Ek kan nog staan, sien.

Ek ís wakker.

Pa sê dis hoe jy weet jy leef: as jy wakker word en seerhet.

Ek leef.

Hulle sien ek agteruitgaan.

Grys.

Die sierlike skrif s ‘n gekrabbel.

Gesprekke is tipies Afrika: die gehoor is doer in die buurstat.

Al vroeër slaap, al vroeër op, net om weer te gaan lê; hulle hou nie meer heeldag nie.

Die stap ‘n skuifeling.  Stadig.  Stadiger. Onvas en versigtig vir val. Eers die kierie, nou die loopraam!

En selfs dit gebruik die asem op.

Die oë sien nie meer die stof op die vloer, die kolle op die kombuiskas en die vlekke aan die klere nie.

Al hoe maerder soos eetlus kwyn (of is dit die begroting wat knel?)

Klagtes oor skete en kwakke, en die prys van pille en kos.

Dankbaarheid oor die bure se onwettige kat (hulle bly in een van daai kostelike aftreeoorde waar troeteldiere oumense glo irriteer!) wat elke dag kom kuier vir haar pierinkie melk. (Sy het drie kleintjies gehad, onlangs!)

Net die kommer kom niks oor nie:  Hulle bly bekommerd oor my. Dít bly vars.  Onnodiglik, dog onverbiddelik.

Die koppe nog net so hard, dog die vurigheid vreemd omgeruil: dis skynbaar nou ma se beurt.

Die aarde suig hulle af, al krommer, al hoe meer respekvol jeens die naderende stof.  Uitgesuig, met net kreukels en plooie en leë sakke waar eens volronde spiere en spoggerige vlees was.

Hart, water, bloeddruk en -omloop. Longe wat gou bronchitis kry, tone wat nie bloed kry nie.

As dit reën, kom die trui.

So loop die tyd sy pad.  Ook met my.  Maar as ons, ek en my skete, demokraties moes stem, is ek nog in die kussings.

Hulle begin koalisies sluit.   Met die grond, en met die tyd.

Ek kyk.  Ek volg die onderhandeling.

 

 

Voel vir hom

pionMoeilik moes

ek leer dat God sy wingerd snoei.

Omdat ek aanspreeklik voel.

 

Skaak speel

het my geleer elke pion is n man.

Voel vir hom.

 

Jy skryf hom nie af nie.

Jy offer hom nie op nie.

Ek speel nie meer nie.