Musiek maak

Oor musiek is al baie gesê.

Dat dit taal is wat almal verstaan, hartstaal.

Dit roer, en beweeg jou.  Dis rewolusionêr, opruiend, woedend en skoorsoekend.  En dis sagkens strelend, ritmies beweeglik, lyflik-lekker en heimlik verlangend, heilig aanbiddend.  Musiek is onthougoed, heimwee en huilweer. Dis tegelyk oud en jonk. Die temaliedere van jou lewe se tydgleuwe roep herinneringe op, en skielik is jy weer daar, weer soos toe, gegrief, gelukkig, geliefd, gelos, gesout en gedaan.  Musiek doen met jou die goed sonder dat jy vra.  Radio se speellyste trek onverwags jou lewe deur, en sleep vir jou saam.

Dis waar dat musiek kuns is, een wat ek so spyt is ek nie self geleer skep het nie.  Dog dalk ook goed, want nou het ek daarvoor nog groter agting en hoër waardering.  Daai lang druppels wat soos voeltjies aan telefoondrade hang, bly my ontwyk, en my patetiese onvermoë kweek ontsag vir enigeen wat daai voëltjiekoortjies kan laat sing.

Continue reading “Musiek maak”

Advertisements

Warm koue

Ek was stadsjapie en student.

Dis n formidabele kombinasie: Jy weet alles van al’s af, met absolute sekerheid. Ligte werk met skakelaars en water kom by krane uit. Ai, waar’s die dae?

Die Hervormde Studentevereniging toer toe met n konsert Wes Transvaal toe. Vir die eerste keer sien ek plekke soos Coligny en Ventersdorp, en beleef ek eerstehands die gasvryheid van Hervormdes in die hartland.

n Kamer in n groot opstal word my toegewys en die tannie maak verskoning vir die kisvrieskas wat die stoepkamer beknop volstaan en sommer as bedkassie dien.

Nee, ek vind dit nuttig. Daarop pak ek die aand se klere uit, en gaan stort.

My broek brand! Want die vrieskas het n skoorsteen! Bid jou dit aan: n ding wat moet vuurmaak om koud te maak! n Gasvrieskas, leer ek toe nou, werk presies so.

Die broek kan ek nie dra nie, maar die waardigheid van n weetals is veel kosbaarder as n khakibroek, al is dit een van net twee in jou bagasie.

Geen woord is oor die broek gerep nie, al het die tannie lont geruik.

Ek het die broek toe maar ingepak vir elders se weggooi.

Snaaks ne, goed wat van vuur koud word? En ai, die brose waardigheid van n man vol bravade van jeug. . .

Vrede vir julle!

Trafalgar Square in Londen. Die boom is n jaarlikse kersgeskenk aan Brittanje. Noorweë sê daarmee dankie aan die Britte vir hulp tydens die Tweede Wêreldoorlog.

Dis byna Kersfees.

Hier by ons sing die Drakensberg Seunskoor al kersliedere. Ek raak sentimenteel, nie net oor die liedere nie, maar oor die koor wat my ou vriende laat onthou asof ek hulle sommer gou kan bel. . .

Die koor hou noot, en ek voel my daar. Die koor hou noot, hoe dan anders? Die koor hou noot anders as die sonbesies wat soos “Poor Johnny One Note” suis en die huis laat voel soos n Boeing wat op n aanloopbaan staan en opwarm.

Soms wens ek ek kon wegvlieg. Gisteraand na reisvideo’s uit Europa gekyk en verlang na die Noordelike donker, na Advent in St Paul’s se soeke na Lig, die boom uit Noorweë, liggies op markte en mallemeules, en die buitelug skaatsbaan by Tower, rooi Kaapse wyn iewers op die suidoewer van die Thames, die kerse in die vensters en die vuur in die kaggel, en, helaas, die Godgegewe lafenis van koelte en koudte, en lekker toegewikkel te voel in n jas, n serp en handskoene.  En styf teen die lyf van jou geliefdes.

San voer die Samango’s appels, en pak die konfytfabriek reg.

Meer mense lees nou elke week hierdie blog as wat op Sondae in Kampersrus kerk toe kom. Dalk bly dit nie net by lees nie. Hervormend is nou n bediening. Ek sukkel om dit reg te kry (en as daar iemand is wat my kan help met portefeuljes skep op WordPress, sal dit waardeer word) maar ek gaan in die nuwe jaar my bes doen om die artikels meer toeganklik te orden.

Ek is bly die blog het vir julle waarde, dat julle daarvan gebruikmaak. Ek ken julle nie. Kampersrus is my mense en die viering en aanbidding wat ek hier plaas, is vir hulle. Maar ons hier is nie so anders dat net ons kan verstaan wat hier staan nie.  Daarom, dink ek, “ken” ek julle tog, so effentjies.

Aan julle almal, Kampers en anders, vier Kersfees met oorgawe.  Wees lig en trap saggies.  Dis n mooi tyd, maar ons is almal nou n bietjie broser.  Vrede vir julle en seën.

Hennie la Grange