Blik en brein

“Kom, patertjie, buig jou stywe dop. . . ” Vir konteks, verklap ek gou die era waaruit ek kom.  As jy die liedjie ken, sal jy verstaan.  Ken jy hom nie, dalk (dog kopskuddend) ook.

music notes coming out of the hole in the vinylEk was ʼn jong dominee, sommer nog nat agter die ore, ʼn dienspligkapelaan, toe Violet my oortuig rekenaars is die toekoms.  Swaar verdiende rande is toe betaal vir ʼn groot blikbrein en skerm met groen letters.  IBM nogal, en DOS, en ek gebruik WordPerfect (woordsagteware waarna ek nou nog terugverlang as Microsoft se Word my formatering opklits) en Dataease.  Ek voel my kaas, hoewel daar van muise toe nog geen sprake was nie.

Selfs met laaie vol floppies, het ek keer op keer swaar verliese gely aan skryfwerk wat in die kuberruim (wel, in die draadwerk van die blik op my tafel) op reis gegaan en nooit weer teruggekom het huis toe nie.   Super Mario het ook so die pad gevat.

Baie water is die see in.  Daar’s ʼn keer of wat ook koffie die sleutelbord in.  Nou gebruik ek Windows en Word (helaas) en wolkies en webwerwe soos ʼn wafferse golfryer.

Die tegnologie (as dit werk) dien my goed.

Dis te goed om waar te wees, ek moes geweet het.

Ek het my moses teëgekom.  Ja, die kuberruim het ʼn Moses, en ʼn Rubicon, en slaggate soos op die pad by Soleil.  My moses het note.  Ek kry musiek nie afgelaai nie, nie eers as ek iTunes duur daarvoor betaal nie.  Ek het al, dan sit die deuntjies halsstarrig op my rekenaar, en ek kan dit om die dood nie oortuig om in my motor vir my te sing of saam kerk toe te gaan nie.    Ek het nog verrassend baie hare oor, as jy in ag neem hoedat ek die goed al uit my kop uitgetrek het.   Toe probeer ek die roofwerwe (ja, ek moet erken ek het, maar wees tog genadig, ek was desperaat!).  PirateBay, Spotify en Joox, geleer van torrents en streaming.  Tevergeefs, sê die prediker.

Ek moet nog daarin slaag om ʼn enkele liedjie wettiglik te koop, op ʼn stokkie af te laai en iewers in te prop en te speel.

Die CD-speler het op ʼn dag bo van die boekrak afgespring om met Afrika kennis te maak (dit was ʼn Engelse toestel, verstaan jy), maar hom toe met die leiklip vergis.  Sedertdien sit my CD’s my en aangluur of dit my skuld is ek hulle nie afstof nie.

Waar sal tog my hulp vandaankom?

Iemand het gesê vra ʼn kind niks ouer nie as vyf.  Maar o, wee, dis ʼn knou vir die waardigheid.

Nou sit ek maar hier in stilte.

O, dis bitter.

NS  Ek het n lastige vermoede ek sal “Kom patertjie” in elke geval nêrens op n webwerf opspoor nie, al volg ek vir nonnatjie in die kring.  “Stywe dop” besef ek nou skielik kan ook iets anders as net “klipkop” beteken.

Advertisements

Vlymskerp

Waar sit sin? Sin versonde.

Gesond? Gesondig!

Gouer as mes.

Gewrigte en murg.

Geopenbaar?  Ontmasker!

Wie maak vrede? Vrede veg!

Wat om te offer? Offer alles!

Waarheen vlug? Vergeet!

Gryp! Greep?  Mis!

Hoeveel nog? Nog!

Waarvandaan kom hulp? Help nie.

Hoe moeg? Moeg genoeg.

Watter stryd eerste?

Klein jakkalsies jag?

Of liefs groot bere?

Stomp? Afstomp.

Uitkoms skraal.

Skerp? Vlym!

Steek? Sny!

Self gif.

Bloed.

Goed.

Stil

?

 

Kyk. Sien. Weet.

Wanneer ʼn jong man en sy vrou gelowig trou, is daar benewens die opgewondenheid oor gedeelde vreugdes, die vooruitsig van ewe welkome gesamentlike verantwoordelikheid.

Wie wat liefhet, sorg nie graag nie?

Wie wat die lewe wil deel, sien nie uit na ouerskap nie?

Ons kan nie alles vooruit sien nie, nie alles voorsien nie.

Terwyl in haar buik die kind vorm kry, misterieus liggaam word, die siel hom inweef sodat selle mens, meer as net biologie, word, praat pa sy seun aan.  Nuwe drome oor gesinslewe kry gestalte, saam met die blou kamermure, beddegoed en bababad, en stapeltjies bababaadjies wat ʼn waarderende gemeente soos eie familie aandra.   Pa praat oor rugby en wonder of dit te gou is om ʼn bal te koop, of ʼn krieketkolf en -paaltjies.  Sokker ook, of hokkiestok, as dit moet. . .

Hierdie pappa en mamma dank hulle Pa by die etenstafel vir veel, veel meer as net wat hier gedek staan.  Die God wat lewe gee, gee dit nou, hier onder hulle eie dak.

Haar water breek.  Twee maande te gou.  Net effens besorgd, maar opgewonde is hulle kliniek toe, want van net die jaar se begin af het hulle ook mediese fonds kon bybring.

Josua is sy naam, het hulle vooraf al besluit.

Josua!

Josua is blind.

Josua ken sy pa se stem, op vier dae oud al.  Hy voel sy mamma se aanraking, herken haar reuk.  Só dat die hospitaal vra hulle moet ʼn dag wegbly – bowendien sal die dag af die ouers goed doen, hulle is gedaan van die droefheid – want Josua se suurstoftelling sak as hulle daar kom.  Hy wéét hulle is daar.  Sonder sien.  Hy sal nooit sien nie. Maar weet, weet hy klaar.

*

Dit was in die jare tagtig:  Die Hervormde Studente- en Van der Hoff Teologiese Verenigings sou weer Aprilmaand konserttoer hou, en ons is met gemaak-swaar gemoed vroeg Januarie al huis uit, oefenkamp toe. Pelle en paartjies.  Roodeplaatdam kampterrein.

Daar is hard geoefen.

Dis warm onder die sinkdakke van die slaapsale, veral as jy die boonste van die tweedekbeddens gekry het om op te lê.  Ons is in die mannesaal bymekaar.  Ons kuier meer as wat ons die James Bond-fliek volg.

ʼn Donderbui bring eers luide verligting, toe konsternasie.  Met ʼn oordonderende slag en ʼn skouspelagtige vonkfontein ontplof die kragpaal net neffens ons.  “Nou’s dit heerlik donker, soos Egipte snags. . .”

Nou ja, bedtyd.  Vanaand sonder Skriflesing, dalk net gebed, want studente dra glo nie flitse nie.  Nie eers die toerleier nie!

“Ek sal lees.”  Dis Mario wat praat.  “Ek kan sien.”  Mario is blind, sien.

Ons hoor daardie nag in stomgeslane stikdonkerte (selfs die swaar weer is weg) die Evangelie volgens Johannes hoofstuk 1.  Van die lig wat na die wêreld toe gekom het, en wat g’n duisternis ooit sou kon uitdoof nie.

Ons het gesien.  Mario het geskyn.  Ons het in die duisternis die Lig gesien.

*

My hart is stukkend en ek huil saam met julle.  Moeg gehuil al.

Maar ek wou ook darem net sê, Josua weet reeds van julle.  Dalk ook al van die Lig.  Nie van kyk nie, maar van “sien”.

Laat ons skyn.