La’t waai! Lawaai! 

Sê nou net die Heilige Gees is hier uitgestort, oor ons.

Hoe sou dit wees?

Wat sou met ons gebeur?

Wat sou ons doen?

En sou daar ʼn kerk van gekom het?

Dis julle wat die wind . . . laat waai!

Handelinge 2 : 1 tot 14, o.a.

20 Mei 2018, NHKA Kampersrus

Pinkster. Doop.


Continue reading “La’t waai! Lawaai! “

Advertisements

Vir julle.

Die nagmaal is vir julle.

Galasiërs 5 : 13 tot 6 : 2

13 Mei 2018, NHKA Kampersrus

Nagmaal


Vanself kan ons nie goed genoeg word om aan die Nagmaal te kom aansit nie.

Nou, wie kan dan aansit?

Die Here sê die Nagmaal is vir julle.

Wel, dan is die Nagmaal bedoel vir mense soos ons.

Trouens, as jy nie kom Nagmaal gebruik nie, sê jy eintlik: “Nee wat, dankie, ek is op my eie al goed genoeg.  Ek kom sommer vanself reg.”


Continue reading “Vir julle.”

Vanself?

Oor goed (genoeg) wees.

God sê doodgewoon:  Jy is vir My goed, nes jy is.  En as jy moet beter, maak Ek jou goed genoeg.

Dis die kerk wat met allerhande vereistes kom.

Wat God wel sê moontlik word, is dat jy kan verander, hervorm.  Nie beter word nie, net heilig, en Christusgelykvormig.  En “heilig” of “Christusgelykvormig” kom nie in grade van goedheid, beter of slegter, minder of meer, hoër of laer, nie.

Die sonde moet uit jou uit,  ál die sonde.

Maar sonde sit in jou natuur.

Al gee die opstanding dus vlerke, ons vlieg nog nie by karkasse verby nie. Verganklikheid en verrotting is ons kos, soos aasvoëls.  Ons kan daar nie genoeg van kry nie.  Ons verlekker ons in dood en dooie dinge.

Net een probleem:  Aasvoëls het ʼn immuniteit teen verrotting wat ons nie het nie.   Hulle sterf ook van gif, maar net ons kós is al gif genoeg.

 

Galasiërs 5 : 13 tot 15 (of tot 26)   (bl. 258)

6 Mei 2018, NHKA Kampersrus

Opstanding


Continue reading “Vanself?”

Wat die kreupel appelboompie alles weet.

Op ʼn Hoëveldplaas staan, van die werf en opstal geskei deur ʼn afgewitte kraalmuur, een appelboom. Net die een.  Die appelboom is dalk nog van alle bome op die boereplaas,  die oudste.  Van voor 1900 af al maak hy ʼn kolletjie koelte, tot nou toe nog, met die hulp van ʼn houtstut en ses geslagte sorg van dieselfde toegewyde boerefamilie.

Boereplaas. Geboortegrond.

Daar, in dié kolletjie koelte vir skuiling teen die Afrikason – dog die hitte van die vuur sou hulle beslis  kon voel skroei, skaduwee ten spyt, want dis naby genoeg – het ʼn ma met tien van haar dertien kinders die brandende opstal en buitegeboue gadegeslaan.  Die drie ander, seuns, is saam met hulle pa die rantjies oor.  Hulle was groot genoeg om ook ʼn veiligheidsrisiko te word.

Die opstal is nie al wat in die slag gebly het nie: al wat ʼn buitegebou is, was in ligte laaie.

Die vee, almal dood.

Verskroeide aarde.  ʼn Genadige oorlogstrategie, tog, want geeneen van die slagoffers het gesneuwel nie.  By nabetragting was dat die ma en haar kroos van tien onder die appelboom agtergelaat is, aan hulle eie lot oorgelaat is en nie na die een of ander konsentrasiekamp toe saamgesleep is nie, louter genade, betoon deur ʼn hoogs beskaafde supermoondheid wat beginselvas oorlog voer:  Jy weet mos, met selfbeheersing, minimum geweld en hoogagting vir weerlose onskuldiges. Selfs die pa en drie seuns sou eindelik sonder ʼn skrapie van St. Helena af terugkom.  Geen letsels is daarvan oorgehou nie, net die murasies van wat skuilings was vir mens en dier.   Onbenullige skade, niks blywends nie mos, want dis alles tog weer herboubaar?  En dit ís toe ook herbou, sonder monumente wat die vergeet moes keer.  Inteendeel, die oorloggie is gou vergeet.

Niks blywends nie.

Kort geheues, supermoondhede.

En geliegde geskiedenis, die prerogatief van magtige oorwinnaars.

Regs, langs die Mall in Londen, heel aan die bopunt van die straat, nes jy van Trafalgar Square se kant af deur die drie boë van die Mall kom, met Buckingham al tussen die laning bome, doer onder sigbaar, staan die verslane Boer,  ʼn Khaki wat oor hom troon.  Nou nog, elke November, kom sit iemand rooi kransies daar neer. Die beeldhouer sou die Boer met ʼn skaap kon vervang.  Die boer is tog nie dood nie.  Maar hoe sou herinnering aan oorlog teen n skaaptrop nou die beeld van n supermoondheid omhoog hou, nè?

Die skaaptrop is uitgeroei. Maar dit was net na skeertyd.  Régte genade.  Wat Britse soldate toe nie geweet het nie, is dat wol nie brand nie.  Daar, van warm wol uit die afgebrande wolskuur, het die ma die gesin liggaam en siel aanmekaargehou, totdat, op ʼn dag, die manne sou tuiskom.  Dat niemand in die jare wat dít sou vat, tuis omgekom het nie, was te danke aan die fut van ʼn vrou wat ook nie wou uitbrand nie.

Die grond is in ons ingegrif.

En ons het in Afrika geploeg soos niemand anders nog kon nie.

Of dit nou Khaki ’s, die Khoi of Xhosas is wat die grond kom vat, dis oorlogvoering op sy mees beskaafde beste dié: grondgrypery sonder slag of skoot, grondwetlik gewettig, genoegsaam geregverdig deur eietydse gelykheidswysbegeerte en regstellende geregtigheid.

Daar is effense, ag, onbenullige ou verskilletjies, soos dat die boere, vroue en kinders soms, net soms, gemartel en vermoor word, maar dis ʼn kleinigheid wat aan die eerbaarheid van die agenda en die goedpraat van die heersende diskoers geen wesenlike verskil maak nie – mense wat nie op die grond hoort nie, moet seker nie te veel kla as hulle daar seerkry nie, nè?

Of, is ek heeltemal verkeerd, en is daar geen raakpunte nie?

Vroue, moeders, wat nie gaan lê nie.

Manne wat telkens terugkeer, en weer boer en oorbou.

Kinders word groot, en help.

Families wat oor geslagte heen, herhaaldelik al, moes oorbegin maar aanhou met heropbou.

En God wat genadewol gee wat in vuur nie vergaan nie, én kreupel appelboompies wat teen Afrika skuiling bied en sienderoë net aanhou appeltjies dra.

Moenie moed opgee nie, klein kuddetjie.  Nie nou al nie.  Dit was al minstens net so erg.

Vir Gousie en Drienie: boere!