Die skrale slaagsyfer van genade. (Gemeet aan dank.)

Jesus mors met genade.  Jesus deel genade uit aan mense sonder om vrae te vra, en maak mense gesond sonder om uit te vis wie jy is en of jy lid is van dié “mediese fonds.”

Ook maar goed so, want met betaling is ons so suinig, God weet daar is weinig kans op wins uit dié kwistige belegging in ons. As jy vooraf al weet die beste waarop jy kan hoop, is om net 10% van die kapitaal wat jy oorspronklik belê het, terug te kry, is die gat in die matras ʼn beter bank.

Dit skrik God nie af nie.  As net 1 uit elke 10 van ons glo, is God bly. Teen ʼn gewaarborgde verlies van 90% van inset, sou nie een van ons ʼn belegging in die koninkryk van God gewaag het nie.

Aan die ander kant, ons belê in Afrika.  En dit klink vir my God kén Afrika!  God mors hier met genade soos ander mense hier mors met ons geld. Vreemd nè, hoedat dit hier by ons lyk, op ʼn druppel water lyk, nes die koninkryk van God!

Afrika is nogal ʼn goeie metafoor vir die koninkryk van God: die gapende keelgat van ʼn honger voël in ʼn nes.  Nee, dit keer God nie.  God wys dit uit, dat ons dit kan agterkom.  Maar dit bring God nie van stryk nie.  En God neem ook nie net verlief nie, aanvaar nie maar gelate dat ons gulsig vreet nie.  God hou met ons aan, voer ons soos ʼn pa en ma, oorlaai ons met hartlikheid.

Lukas 17 verse 11 tot 19

25 Augustus 2019, NHKA Kampersrus

Heilige Gees. Dank na Nagmaal.

En nou, sommer so tussen ons: Ek wou ʼn dankdiens vir Nagmaal maak, en het die klassieke “dankteks” daarvoor gekies, daaroor gaan lees, gerus gevoel en toe ʼn liturgie gebou.  Nou, na ʼn week se nadenke (ek skryf hierdie nota om vyfuur op Sondagoggend) oor onder andere die konteks (naas Lukas 16), vermoed ek die teks gaan oor meer as “dankbare godsdiens” en voel dié preek én sy liturgie nie oral nommerpas vir die teks nie!


Continue reading “Die skrale slaagsyfer van genade. (Gemeet aan dank.)”

Advertisements

Hardekop

Om te glo is om te weet ons verstaan nog minder as niks. Niks staan tussen ons en God (nie)

Ek vra by voorbaat verskoning:  Hierdie is ʼn lang erediens. Maar moenie bekommer nie, die Here nooi jou vir ete in die pouse. Wees dus vandag met my geduldig.

Dit pla my dat ons so min van ons eie godsdiens af weet.  En bekommer my dat ons dan ons eie reëls vir ons godsdiens maak, gegrond juis op ons gebrekkige kennis.

Kom ons probeer vandag die Nagmaal bekyk en beleef asof vir die eerste keer;   miskien sien ons dan iets nuuts.  Nie dat wat ons hier gaan doen of sê vir die Kerk nuut is nie; dis stokoud!  Die kuns is om raak te sien waar jy en die sakrament van mekaar verskil.

Basies van die Nagmaal, van die vroegste tye af al, is

  1. Dank aan die Vader
  2. Herinnering aan Jesus
  3. Gebed dat die Gees sal kom.

Hierdie laaste van die drie doen ons nie genoeg nie. Die Heilige Gees help ons om vir God te verstaan en wat in ons lewens aangaan.  Ons wil van die Gees die Nagmaal reg leer doen.

 

Hebreërs 11 : 1 tot 16

18 Augustus 2019, NHKA Kampersrus

Nagmaal.


Continue reading “Hardekop”

Gedrink. Maar dronk?

Nugterheid wat dronk lyk.

Om op die kerkraad van ʼn gemeente te dien, is maar een van baie goed wat die Heilige Gees ons help doen.

Maar niks wat die Heilige Gees ons help doen, is doodgewoon of normaal nie.  Inteendeel, dit lyk soms na malligheid.  Jy kan lyk of jy jou goeie oordeel kwyt is.  Jy slaan mense dronk.

Dronkgeslane mense het destyds van die apostels gesê húlle is dronk.

Hier in die Hervormde Kerk waar ons baie waarde heg aan nugterheid, is dit net so maklik om dié fout te maak.

Kom ons leer verstaan hoe ons kerkraadslede (en die res van ons) hulle werk doen, en wat die armes en die ellendiges daarmee uit te waai het

Spreuke 31 verse 1 tot 9

11 Augustus 2019, NHKA Kampersrus

Heilige Gees. Kerkraadsbevestiging.


Continue reading “Gedrink. Maar dronk?”

Koek en sampioene

Sit ek en twee pastore toe by die Lapa aan’t filosofeer, met koek en boeretroos vir ontbyt. Gewoonlik is ons ʼn hele spannetjie leraars, want in die Laeveld groei alles, selfs die kerk; helaas, nie in grootte nie, maar in verskeidenheid.  Ons is ʼn ekumeniese paradys van al die gewone denominasies en ʼn duisternis huiskerke wat soos paddastoele in die trope gedy, die meeste van hulle nuutskeppings wat aan “saam met en soos die kerk” geen erg het nie, en ook na niks bekends lyk nie.  Dog, gewyd  geroepe na die goddelose Hoed[1] toe, want hulle harte is in beroering gebring oor die dringende bekeringsnood alhier.

Dié twee pastore is eerbare manne.  (Ja, hier is dominees en alle dergelike wesens, nog net mans).   Hulle het die verskeurdheid geërf, nie veroorsaak nie.  Hulle geloof is nie onder verdenking nie; wel ánders, maar nie dodelik bedwaald nie.  Hulle getuig van eerlike worsteling, nes ek ook maar, dog (vir my gevoel) oor middelmatige goed.  Nietemin, hulle en hulle twee afgedeelde gemeentes se eie uitdaging om met God en mekaar saamgeleef te kry, gee eenderse moeilikheid af as ons sʼn.  Ons kon mekaar destyds glo net nie meer genoegsaam verdra om dié uitdagings saam aan te pak nie.

Bekering is toe nie wat dié platteland wou hê nie, skeuring wel.  Hier is afskeiding ʼn deug: Liefs skeuring voor bekering. Trouens, skeuring ís bekering!

Skeuring slaag hier, op kleinskaal maar meervoudig, sonder die nodigheid van hogere teologiese geskille oor belydenis.  Want om saam met en soos die kerk te bely, is uitgediende kerkwees.  Dié kerke wat tóg nog iewers anders geaffilieer bly, verdoesel dit.  Sies!, vir alle binding aan belydenis.   Maar skeuring verloop vreeslik ordentlik: Net ʼn enkele storie oor ʼn vertroetelde grief oor die kerk van oorsprong, en ʼn vlugtige koebaai as dit nou regtig moet (andersins sommer ʼn middelvinger), is al wat skeuring verg.

Tekening van Beverly Shipko http://www.beverlyshipko.com/beverly-shipko-last-piece-chocolate-cake-16-x-20-inches-img_0470/

As jy ons almal nou bymekaar sou tel, soos krummels van ʼn koek, sal jy by naastenby die volronde dubbellaagspons uitkom wat die kerk eens was, nie twaalf mandjies vol meer nie.  Dieselfde koek is nou al so dun gesny dat skaars ʼn nagmaalproetjie vir elkeen oorbly, geeneen op sy eie ʼn maaltyd wat jou vol hou nie.

Gróót is ons nie meer nie. In die stad was (is dalk nóú nog?) groot ook góéd: groot en indrukwekkende kerksentrums, stadions, skares en grootse meesleurende eredienste.

Kleiner is hier by ons beter, sê dié wat in die stad groot gaan.  Hulle pas goed aan.  Reis lig!  Los die padkos.  Laat die ekstra baadjie en skoene, geboue met torings, pastorieë en professionele predikante.  Kerk-lite.  Ek hoor jou, Lukas.  Maar nêrens lees ek dat jy die belydenis ook maar agterlaat nie. Ek hoor: Vat nou ʼn beursie en bagasie.  Verkoop jou klere vir ʼn swaard.  Want die Een van wie ons getuig en bely dat Hy die Here is, word algemeen ʼn misdadiger gereken.  Ons wat Hom volg, noodwendig ook.  Daarom verg kerk geloof.  Geloof word bely.

Die Drie Susters is nog hier, sukkelend, aldrie nog net gedeeltelik versorgd bedien. Wat gebeur in die Kerk dat ons daarvan wil wegkom?, wil ek weet.  Selfs net eenhonderd belydendes is hier by ons al ʼn groot gemeente, groot genoeg vir die gewone binnegevegte.   Maar waarom op aarde ons wat glo, die swaard teen mekaar opneem, verdeel en heers, gaan my verstand te bowe.

Paddastoele gedy op warm plekke.


[1] “Die Hoed” is ʼn plaaslike bynaam vir Hoedspruit.